അഗ്നിയുടെ നിഴൽ

.

---

ഭാഗം 1 – അവസാന രാജാവ്

മഹോദയപുരം.

കൊടുങ്ങല്ലൂർ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും മാസങ്ങൾ.

ചോളരുടെ കടുവക്കൊടി ഇനി കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ ഇല്ല.

പക്ഷേ ചേരരുടെ വിജയഘോഷവും കേൾക്കാനില്ല.

രാജസഭയിൽ വിജയാഘോഷത്തിനുപകരം വാളുകൾ ഉറയിലായിരുന്നു.

ചേര രാജാവ് സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ഒരു ഓലച്ചുരുൾ സഭയുടെ നടുവിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.

"ഇത് എന്റെ പിതാവ് നൽകിയ ഭൂദാനങ്ങളുടെ രേഖയാണ്."

സഭയിൽ നിശ്ശബ്ദത.

രാജാവ് തുടർന്നു.

"യുദ്ധകാലത്ത് രാജ്യത്തെ രക്ഷിക്കാൻ നൽകിയ ഭൂമികൾ ഇനി രാജഭണ്ഡാരത്തിലേക്ക് മടങ്ങണം. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞു."

ആരും എഴുന്നേറ്റില്ല.

അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വലിയ ഭൂവുടമ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

"മഹാരാജാവേ... ആ ഭൂമികൾ ഇനി ഞങ്ങളുടേതാണ്."

രാജാവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കോപം നിറഞ്ഞു.

"അത് ചേരരാജ്യത്തിന്റെ ഭൂമിയാണ്."

മറുപടി ഉടൻ വന്നു.

"യുദ്ധത്തിൽ ആയിരുന്നു."

"ഇപ്പോൾ അല്ല."

ആ വാക്കുകളോടെ രാജസഭ രണ്ടായി പിളർന്നു.

ഒരു വശത്ത് രാജാവിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന സേനാനായകരും ശില്പികളും പഴയ വിശ്വസ്തരും.

മറുവശത്ത് സമ്പത്തും ഭൂമിയും പ്രാദേശിക സ്വാധീനവും കൈവശമുള്ള ശക്തരായ പ്രഭുക്കൾ.

അന്നേദിവസം വാളുകൾ ഉയർന്നില്ല.

പക്ഷേ...

ആ ദിവസം ആരംഭിച്ച രാഷ്ട്രീയ യുദ്ധം, ചോളരോടുള്ള യുദ്ധത്തേക്കാൾ ഭീകരമായിരുന്നു.

ഭാഗം 2 – രാജസഭ

വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്...

മഹോദയപുരം.

ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ രാജസഭ.

രാജാവ് സഭയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ നൂറിലധികം കണ്ണുകൾ ഒരേസമയം അദ്ദേഹത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

അവിടെ വെറും മന്ത്രിമാർ മാത്രമായിരുന്നില്ല.

സേനാധിപന്മാർ.

നാടുവാഴിമാർ.

കടൽവ്യാപാര പ്രതിനിധികൾ.

തുറമുഖങ്ങളുടെ നികുതി നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ.

ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ കാര്യനിർവാഹകർ.

വലിയ ഭൂവുടമകൾ.

വിദേശ വ്യാപാരികളുമായി ബന്ധമുള്ള പ്രഭുക്കൾ.

ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു.

ആർക്കും ചേരമണ്ഡലത്തെ രക്ഷിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ചിലർക്ക് അധികാരം വേണം.

ചിലർക്ക് സമ്പത്ത്.

ചിലർക്ക് തുറമുഖങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം.

ചിലർക്ക് രാജാവിന്റെ വിശ്വാസം.

രാജാവ് സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ ആദ്യമന്ത്രി എഴുന്നേറ്റു.

"മഹാരാജാവേ, തെക്കൻ കടലിൽ ചോളരുടെ നാവികസേന അസാധാരണമായി ശക്തിപ്രാപിക്കുന്നു."

മറ്റൊരു മന്ത്രി ഉടനെ എതിർത്തു.

"യുദ്ധം വേണ്ട. വ്യാപാര ഉടമ്പടി മതി."

സേനാധിപൻ ചിരിച്ചു.

"വ്യാപാര ഉടമ്പടി?"

"കടലിൽ വാൾ ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നവനോട് ഓലച്ചുരുൾ കാണിച്ചാൽ അവൻ പിന്മാറുമെന്ന് നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?"

സഭയിൽ ചിരിയില്ല.

കാരണം അത് തമാശയായിരുന്നില്ല.

ഒരു നാടുവാഴി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

"മഹാരാജാവേ... വിഴിഞ്ഞം നഷ്ടപ്പെട്ടാലും മഹോദയപുരം നിലനിൽക്കും."

അതുകേട്ടപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ മേശയിൽ കൈയടിച്ചു.

"ഇല്ല."

"വിഴിഞ്ഞം വീണാൽ കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഒറ്റപ്പെടും."

"കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഒറ്റപ്പെട്ടാൽ ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ വ്യാപാരം തകരും."

"വ്യാപാരം തകർന്നാൽ നികുതി ഇല്ല."

"നികുതി ഇല്ലെങ്കിൽ സൈന്യമില്ല."

രാജാവ് ഇതുവരെ ഒരു വാക്കുപോലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അദ്ദേഹം സഭയിലെ ഓരോ മുഖവും നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.

ചോളരെക്കാൾ അപകടകാരികൾ പുറത്താണോ...

അതോ...

ഈ രാജസഭയ്ക്കുള്ളിലാണോ...

ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി കണ്ടെത്താനായിരുന്നു അദ്ദേഹം ആ സഭ വിളിച്ചുകൂട്ടിയത്.

അദ്ധ്യായം 1 – രാജസഭയിലെ നിശ്ശബ്ദ യുദ്ധം

മഹോദയപുരം.

കൊടുങ്ങല്ലൂർ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും മാസങ്ങൾ.

ചേര രാജാവ് സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു.

വിജയിച്ച രാജാവിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രാജസഭയിൽ ഒരുവശത്ത് സേനാനായകരും നാടുവാഴിമാരും നിന്നു.

മറ്റൊരു വശത്ത് വലിയ ഭൂവുടമകളും രാജാവിന്റെ ഉപദേഷ്ടാക്കളും ക്ഷേത്രകാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണ പണ്ഡിതന്മാരും പ്രാദേശിക പ്രഭുക്കളും ഇരുന്നു.

സഭയിൽ ആരും സംസാരിച്ചില്ല.

രാജാവ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

"ചോളരെ തോൽപ്പിക്കാൻ നാം നൽകിയ ഭൂമിയും അധികാരവും താൽക്കാലികമായിരുന്നു."

"ഇന്ന് യുദ്ധം അവസാനിച്ചു."

"അതുകൊണ്ട് രാജഭൂമി വീണ്ടും രാജഭണ്ഡാരത്തിലേക്ക് മടങ്ങണം."

സഭയിൽ ഒരു ചലനം.

ആദ്യം എഴുന്നേറ്റത് പ്രായം ചെന്ന ഒരു ബ്രാഹ്മണ ഉപദേഷ്ടാവായിരുന്നു.

"മഹാരാജാവേ..."

"യുദ്ധകാലത്ത് ലഭിച്ച അവകാശങ്ങൾ ഇന്ന് ഈ നാടിന്റെ ക്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞു."

രാജാവ് ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.

"രാജാവിന്റെ അനുവാദത്തോടെ നൽകിയ ഭൂമി, രാജാവിന് തിരികെ ചോദിക്കാൻ അവകാശമില്ലെന്നാണോ പറയുന്നത്?"

മറുപടി വന്നില്ല.

അപ്പോൾ ഒരു മാടമ്പി എഴുന്നേറ്റു.

"മഹാരാജാവേ, ഈ ഭൂമികളിൽ ഇപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നു."

"ഇന്ന് അവ തിരികെ എടുത്താൽ നാട് കലങ്ങും."

സേനാധിപൻ വാളിന്റെ പിടിയിൽ കൈവെച്ചു.

"നാട് കലങ്ങുമോ..."

"അതോ അധികാരം നഷ്ടമാകുമോ?"

സഭയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

ഒരു യുവ പണ്ഡിതൻ എഴുന്നേറ്റു.

"മഹാരാജാവേ, രാജ്യത്തെ വീണ്ടും യുദ്ധത്തിലേക്ക് തള്ളരുത്."

രാജാവ് പതുക്കെ സഭയെ മുഴുവൻ നോക്കി.

"ചോളരെ തോൽപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു."

"പക്ഷേ..."

"എന്റെ സ്വന്തം രാജസഭയെ ജയിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ?"

ആ ചോദ്യത്തിന് ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം ആ ദിവസം രാജസഭയിൽ ആരംഭിച്ചത് വാളുകളുടെ യുദ്ധമല്ല—

അധികാരത്തിന്റെ യുദ്ധമായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 3– വിജയത്തിന്റെ വില

മഹോദയപുരം.

രാജസഭ പിരിഞ്ഞിരുന്നു.

കൊട്ടാരത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറെ മണ്ഡപത്തിൽ ചേര രാജാവ് ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു. വിജയിയായ ഒരു രാജാവിന്റെ മുഖമല്ല അത്. യുദ്ധം ജയിച്ചെങ്കിലും സമാധാനം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മുഖമായിരുന്നു.

അൽപ്പസമയത്തിനുശേഷം വയോധികനായ ആദ്യമന്ത്രി അകത്തുവന്നു.

"മഹാരാജാവേ... രാജസഭ ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ വാക്ക് കേട്ടില്ല."

രാജാവ് ഒരു ചെറുചിരി ചിരിച്ചു.

"അവർ എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കാതിരുന്നതല്ല..."

"ഇനി അവർക്ക് എന്നെ ആവശ്യമില്ല."

മന്ത്രി നിശ്ശബ്ദനായി.

രാജാവ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പഴയ ഓലച്ചുരുൾ എടുത്തു.

"ചോളരുടെ ശക്തി കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു."

"രാജ്യം രക്ഷിക്കാനായി ഭൂമിയും അധികാരവും നൽകി. അത് താൽക്കാലികമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി."

അദ്ദേഹം ഓല മടക്കി.

"പക്ഷേ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു..."

"ഒരു രാജാവ് നൽകുന്ന ദാനം തിരികെ ചോദിക്കുന്നത്, വാൾകൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെട്ട രാജ്യം തിരികെ പിടിക്കുന്നതിലും പ്രയാസമാണ്."

മന്ത്രി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

"മഹാരാജാവേ... എന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് എന്തായിരുന്നു?"

രാജാവ് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

"ചോളരെ മാത്രം ഞാൻ ശത്രുവായി കണ്ടു."

"യുദ്ധം അവസാനിച്ചാൽ എല്ലാവരും വീണ്ടും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെ നിൽക്കും എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു."

"പക്ഷേ അധികാരം ഒരിക്കലും ശൂന്യമാകുന്നില്ല."

"അതിനെ നിറയ്ക്കാൻ പുതിയ ശക്തികൾ എപ്പോഴും ഉയരും."

അന്നേരം കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ഒരു രഹസ്യദൂതൻ എത്തി.

അവൻ രാജാവിന് ഒരു ഓല കൈമാറി.

അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:

«"മഹാരാജാവേ, ചില സ്വാധീനമുള്ള പ്രഭുക്കളും മതപണ്ഡിതരും നാടുവാഴിമാരും യുദ്ധത്തിന്റെ ഓർമ്മയെ പുതിയ രീതിയിൽ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവരുടെ ലക്ഷ്യം ചരിത്രത്തെക്കാൾ അധികാരമാണ്."»

രാജാവ് ഓല പതുക്കെ മടക്കി.

"അപ്പോൾ ഇത് ചോളർക്കെതിരായ യുദ്ധം മാത്രമായിരുന്നില്ല..."

"അധികാരം ആരുടെ കൈയിൽ തുടരണം എന്ന പോരാട്ടവുമായിരുന്നു."

മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത വീണു.

വിജയം നേടിയ രാജാവിന് അന്നാണ് മനസ്സിലായത്—

ചില യുദ്ധങ്ങൾ വാളുകൊണ്ട് ജയിക്കാം.

എന്നാൽ ചരിത്രത്തിന്മേലുള്ള യുദ്ധം തലമുറകളോളം നീളും.

അദ്ധ്യായം 4 – രാജാവിന്റെ തിരിച്ചറിവ്

മഹോദയപുരം.

രാത്രി മൂന്നാം യാമം.

കൊട്ടാരത്തിലെ സഭാമുറി ശൂന്യമായിരുന്നു. വിജയത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങൾ അവസാനിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ രാജമന്ദിരത്തിനുള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാനില്ല.

ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ അധിപനായ രാമവർമ്മ കുലശേഖരൻ രാജാവ് രാജമാതാവും യുവരാജാവും സേനാധിപന്മാരും വിശ്വസ്ത മന്ത്രിമാരും മാത്രമുള്ള സ്വകാര്യ സഭയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അൽപ്പനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

ഒടുവിൽ രാജാവാണ് നിശ്ശബ്ദത ഭേദിച്ചത്.

"നാം ചോളരെ തോൽപ്പിച്ചു..."

അദ്ദേഹം വാക്കുകൾ നിർത്തി.

"...പക്ഷേ, നമ്മുടെ രാജ്യം തിരികെ നേടിയോ?"

മുറിയിൽ ഇരുന്നവർ പരസ്പരം നോക്കി.

ആദ്യം സംസാരിച്ചത് വയോധികനായ സേനാധിപനായിരുന്നു.

"മഹാരാജാവേ, കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ ഇനി കടുവക്കൊടി ഇല്ല."

രാജാവ് ശാന്തമായി തലകുലുക്കി.

"അതെ."

"പക്ഷേ ചേരരുടെ കൊടി ഉയർന്ന ഭൂമി മുഴുവൻ ഇന്നും നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണോ?"

ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല.

രാജമാതാവ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

"മകനെ... എന്താണ് നിന്നെ അലട്ടുന്നത്?"

രാജാവ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പഴയ ഓലച്ചുരുളുകൾ തുറന്നു.

അവ രാജമുദ്ര പതിച്ച ഭൂദാനരേഖകളായിരുന്നു.

"ചോളരുടെ ശക്തിയെ നേരിടാൻ..."

"നമ്മുടെ സൈന്യം നിലനിർത്താൻ..."

"നമ്മെ പിന്തുണച്ച സാമന്തർക്കും പ്രഭുക്കൾക്കും പലർക്കും ഭൂമിയും പ്രത്യേക അവകാശങ്ങളും നൽകി."

അദ്ദേഹം ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.

"അന്ന് അത് രാജ്യത്തെ രക്ഷിക്കാനുള്ള മാർഗമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി."

"ഇന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു..."

"ഒരു യുദ്ധം ജയിക്കാൻ എടുത്ത തീരുമാനം, രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിയെ തന്നെ മാറ്റിയിരിക്കാം."

യുവരാജാവ് എഴുന്നേറ്റു.

"അച്ചാ... എന്നാൽ ആ ഭൂമികൾ തിരികെ ചോദിക്കാം."

രാജാവ് മകന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"വാളുകൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടത് വാളുകൊണ്ട് തിരികെ പിടിക്കാം."

"പക്ഷേ..."

"അവകാശമായി മാറിയതിനെ വാളുകൊണ്ട് തിരികെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, വീണ്ടും ആഭ്യന്തര യുദ്ധം തുടങ്ങും."

മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത വീണു.

അന്നാണ് ചേര രാജാവ് ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കിയത്—

ചോളരോടുള്ള യുദ്ധം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ അധികാരത്തിനായുള്ള യുദ്ധം ഇപ്പോഴാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

അദ്ധ്യായം 5 – രാജാവിന്റെ വിളി

പ്രഭാതം.

മഹോദയപുരത്തിന്റെ കൊട്ടാരമണികൾ മുഴങ്ങി.

സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ രാജകൊട്ടാരത്തിലെ അന്തഃപുര കവാടങ്ങൾ തുറന്നു. കാവൽക്കാർ നിരന്നുനിന്നു.

രാജകൽപ്പന പുറപ്പെട്ടു.

«"ആദ്യമന്ത്രിയും മഹാസേനാധിപനും രാജകാര്യവാഹകനും രാജഭണ്ഡാരാധികാരിയും രഹസ്യാന്വേഷണ മേധാവിയും ഉടൻ രാജസഭയിൽ ഹാജരാകണം."»

അരനാഴികയ്ക്കകം എല്ലാവരും സഭാമണ്ഡപത്തിൽ എത്തി.

ചേര രാജാവ് രാമവർമ്മ കുലശേഖരൻ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നില്ല.

സഭയുടെ നടുവിൽ വിരിച്ചിരുന്ന ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ ഭൂപടത്തിനരികിൽ അദ്ദേഹം നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം തല ഉയർത്തി എല്ലാവരെയും നോക്കി.

"ഇന്നലെ ഞാൻ ഒരു രാജാവായി സംസാരിച്ചു."

"ഇന്ന് ഞാൻ ഈ രാജ്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായി സംസാരിക്കുകയാണ്."

ആദ്യമന്ത്രി മുന്നോട്ട് വന്നു.

"മഹാരാജാവേ, അങ്ങയുടെ കല്പന."

രാജാവ് ഭൂപടത്തിൽ വിരൽ വെച്ചു.

"യുദ്ധം അവസാനിച്ചു."

"പക്ഷേ രാജ്യത്തിന്റെ മുറിവുകൾ ഇനിയും ഭേദമായിട്ടില്ല."

മഹാസേനാധിപൻ ചോദിച്ചു.

"അങ്ങ് എന്താണ് കല്പിക്കുന്നത്?"

രാജാവ് ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

"ചേരമണ്ഡലത്തിലെ എല്ലാ പ്രധാന സാമന്തപ്രഭുക്കന്മാർക്കും തമ്പരാക്കന്മാർക്കും ദൂതന്മാരെ അയയ്ക്കുക."

"അവരെ ആയുധങ്ങളുമായി അല്ല..."

"വാക്കുകളുമായി മഹോദയപുരത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുക."

രാജകാര്യവാഹകൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"അവർ വരാതിരുന്നാൽ?"

രാജാവിന്റെ മുഖം കടുത്തു.

"അപ്പോൾ അവർ മൗനത്തിലൂടെ അവരുടെ തീരുമാനം അറിയിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കും."

സഭയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

രാജാവ് തുടർന്നു.

"ഈ സഭയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ഓരോ ദൂതനും ഒരു ഓലച്ചുരുൾ കൈയിൽ കൊണ്ടുപോകും."

"അതിൽ ഒരു വരി മാത്രം എഴുതിയിരിക്കും."

«'ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ ഭാവി തീരുമാനിക്കുന്ന മഹാസഭ മഹോദയപുരത്ത് ചേരുന്നു. രാജ്യത്തോടുള്ള നിങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തത തെളിയിക്കാൻ ഹാജരാകുക.'»

രഹസ്യാന്വേഷണ മേധാവി മുന്നോട്ട് വന്നു.

"മഹാരാജാവേ... എല്ലാവരും ഒരേ മനസ്സോടെയായിരിക്കില്ല."

രാജാവ് മന്ദഹസിച്ചു.

"അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഞാൻ അവരെ വിളിക്കുന്നത്."

"ആരാണ് രാജ്യത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നത്..."

"ആരാണ് സ്വന്തം അധികാരത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നത്..."

"അത് ഇനി എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽ തെളിയും."

സഭ അവസാനിച്ചു.

കൊട്ടാരത്തിന്റെ കിഴക്കൻ കവാടത്തിലൂടെ അഞ്ചു ദൂതന്മാർ അഞ്ചു ദിശകളിലേക്ക് കുതിച്ചു.

അവർ കൊണ്ടുപോയത് വെറും രാജാവിന്റെ ക്ഷണമല്ല.

ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ ആദ്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു അത്

അദ്ധ്യായം 6 – ദൂതന്മാരുടെ മടക്കം

മഹോദയപുരത്ത് നിന്ന് അഞ്ചു ദിശകളിലേക്ക് കുതിരപ്പുറത്ത് ദൂതന്മാർ പുറപ്പെട്ടു.

ഓരോരുത്തരുടെയും കൈയിൽ ചേര രാജാവിന്റെ മുദ്ര പതിച്ച ഓലച്ചുരുൾ.

അതിൽ ഒരേയൊരു സന്ദേശം.

«"ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്ന മഹാസഭ മഹോദയപുരത്ത് ചേരുന്നു. വിശ്വസ്തരായ പ്രഭുക്കൾ ഹാജരാകുക."»

---

ആദ്യ ദൂതൻ മലനാട്ടിലെ ഒരു പ്രഭുവിന്റെ കോട്ടയിലെത്തി.

പ്രഭു ഓല മുഴുവൻ വായിച്ചു.

അദ്ദേഹം ദൂതനെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു.

"രാജാവിനോട് പറയുക..."

"ഞാൻ വരും."

"പക്ഷേ, കേൾക്കാൻ മാത്രമല്ല... പറയാനും."

---

രണ്ടാമത്തെ ദൂതൻ മറ്റൊരു കോട്ടയിലെത്തി.

അവിടെ പ്രഭു ഓല തുറന്നുപോലും നോക്കിയില്ല.

"യുദ്ധം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമാണോ രാജാവിന് ഞങ്ങളെ ഓർമ്മ വന്നത്?"

അദ്ദേഹം ഓല മേശപ്പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.

"തിരിച്ചുപോകൂ."

"എനിക്ക് മഹോദയപുരത്തേക്ക് വരാൻ സമയമില്ല."

---

മൂന്നാമത്തെ ദൂതനെ അകത്തേക്ക് പോലും കടത്തിയില്ല.

കവാടത്തിൽ നിന്ന കാവൽക്കാരൻ മാത്രം പറഞ്ഞു.

"ഞങ്ങളുടെ പ്രഭു ആരെയും കാണുന്നില്ല."

ദൂതൻ രാജമുദ്ര കാണിച്ചു.

കാവൽക്കാരൻ തലകുലുക്കി.

"ഇന്ന്... രാജമുദ്ര പോലും ഈ വാതിൽ തുറക്കില്ല."

---

നാലാമത്തെ കോട്ടയിൽ സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

പ്രായം ചെന്ന ഒരു പ്രഭു ദീർഘനേരം മിണ്ടാതെ ഓല വായിച്ചു.

ശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

"രാജാവിനെ ഞാൻ ബഹുമാനിക്കുന്നു."

"പക്ഷേ ഈ സഭ... സമാധാനത്തിനായാണോ..."

"...അല്ലെങ്കിൽ കണക്ക് തീർക്കാനോ?"

മറുപടി കാത്തുനിൽക്കാതെ അദ്ദേഹം ദൂതനെ യാത്രയാക്കി.

---

അഞ്ചാമത്തെ ദൂതൻ മടങ്ങിയെത്തുമ്പോഴേക്കും മറ്റൊരു സംഭവം നടന്നിരുന്നു.

മഹോദയപുരത്തിന്റെ ക്ഷണം ലഭിച്ച ചില പ്രഭുക്കൾ രഹസ്യമായി ഒരിടത്ത് കൂടിക്കാഴ്ച നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.

"രാജാവിനെ കാണുന്നതിന് മുമ്പ്..."

"നമ്മൾ പരസ്പരം സംസാരിക്കണം."

ഒരാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് പോയാൽ നമ്മൾ ദുർബലരാണ്."

"ഒരുമിച്ച് പോയാൽ നമ്മുടെ വാക്കിന് വിലയുണ്ടാകും."

മറ്റൊരാൾ ചേർത്തു.

"അല്ലെങ്കിൽ..."

"പോകേണ്ടതില്ല."

മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

ആ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ ഒരു തീരുമാനം രൂപംകൊണ്ടു.

മഹോദയപുരത്ത് ചേരുന്നതിന് മുമ്പ്...

പ്രഭുക്കളുടെ സ്വന്തം രഹസ്യസഭ ആദ്യം ചേരും.

ആ സഭയിൽ എടുക്കുന്ന തീരുമാനം, ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ ഭാവിയെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു..

അദ്ധ്യായം 7 – രഹസ്യസഭ

മഹോദയപുരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ദൂതന്മാർ മടങ്ങിയെത്തിയ മൂന്നാം ദിവസം.

രാജധാനിയിൽ ഒരു വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു.

"പ്രഭുക്കൾ രാജസഭയിൽ ചേരുന്നതിന് മുമ്പ് സ്വന്തം സഭ ചേരാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു."

ആ സഭ ചേരുന്നത് വള്ളുവനാടിന്റെ അതിർത്തിയിലെ ഒരു പഴയ മലക്കോട്ടയിലായിരുന്നു.

രാത്രി.

മഴ.

കോട്ടയുടെ കൽമതിലുകളിൽ തീപ്പന്തങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നു.

ആദ്യം എത്തിയത് വള്ളുവക്കോൻ കേരളവർമ്മ.

അൽപ്പസമയത്തിനുശേഷം എരാടി രാവിവർമ്മ കുതിരപ്പുറത്ത് എത്തി.

പിന്നാലെ പെരുമ്പടപ്പ് ഗോവിന്ദവർമ്മ, കോളത്തിരി ഉദയവർമ്മ, മലയമംഗലം കേശവൻ തമ്പ്രാൻ.

വാതിലുകൾ അടച്ചു.

കാവൽ ഇരട്ടിയാക്കി.

ഒരു വയോധികൻ മന്ദഗതിയിൽ ചോദിച്ചു.

"ഇപ്പോൾ പറയൂ... രാജാവ് നമ്മളെ വിളിച്ചത് എന്തിനാണ്?"

വള്ളുവക്കോൻ കേരളവർമ്മ ചിരിച്ചു.

"രാജാവ് നമ്മളെ വിളിച്ചിട്ടില്ല."

"അദ്ദേഹം നമ്മുടെ ശക്തി വിലയിരുത്തുകയാണ്."

എരാടി രാവിവർമ്മ മേശയിൽ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി.

"യുദ്ധസമയത്ത് നമ്മളെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു."

"ഇപ്പോൾ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭൂമി തിരികെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു."

പെരുമ്പടപ്പ് ഗോവിന്ദവർമ്മ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"രാജ്യം നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ രാജാവും നിലനിൽക്കണം."

ഉടൻ കോളത്തിരി ഉദയവർമ്മ എതിർത്തു.

"അല്ല."

"രാജാവ് മാറാം."

"പക്ഷേ നാടുകൾ നിലനിൽക്കും."

മുറിയിലെ വായു ഭാരമായി.

അപ്പോഴാണ് ഇതുവരെ മൗനം പാലിച്ചിരുന്ന മലയമംഗലം കേശവൻ തമ്പ്രാൻ എഴുന്നേറ്റത്.

"നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ഒറ്റയ്ക്ക് മഹോദയപുരത്തേക്ക് പോയാൽ..."

അദ്ദേഹം എല്ലാവരെയും നോക്കി.

"...രാജാവ് നമ്മളെ ഓരോരുത്തരെയും പ്രത്യേകം ദുർബലരാക്കും."

"പക്ഷേ..."

"നമ്മൾ ഒരേ നിലപാടോടെ മുന്നോട്ട് പോയാൽ..."

"അദ്ദേഹം നമ്മളെ കേൾക്കേണ്ടിവരും."

വള്ളുവക്കോൻ കേരളവർമ്മ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

"അപ്പോൾ നിന്റെ തീരുമാനം എന്താണ്?"

മലയമംഗലം കേശവൻ തമ്പ്രാൻ മറുപടി നൽകി.

"നമ്മൾ രാജാവിനെ നേരിട്ട് എതിർക്കേണ്ട."

"പക്ഷേ..."

"രാജാവിന്റെ ഓരോ കല്പനയും അനായാസം അംഗീകരിക്കാനും പാടില്ല."

എരാടി രാവിവർമ്മ ചിരിച്ചു.

"അതാണ് രാഷ്ട്രീയം."

മുറിയിൽ ആദ്യമായി എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.

എന്നാൽ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ വിശ്വാസം കുറവായിരുന്നു.

ഓരോരുത്തരും മറ്റൊരാളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

ആ സഭ അവസാനിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു നിർണായക തീരുമാനം എടുത്തു.

മഹോദയപുരത്ത് നടക്കുന്ന രാജസഭയിൽ ആരും ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കില്ല.

അവർ ഒരുമിച്ചായിരിക്കും സംസാരിക്കുക.

ആ തീരുമാനം ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ ഭാവിയെ മാറ്റുമെന്ന് അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

ആ രഹസ്യസഭയിൽ നടന്ന ഓരോ വാക്കും രാജകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

കാരണം...

ആ സഭയിൽ ഇരുന്ന ഒരാൾ ഇതിനകം രാജാവിന്റെ ചാരനായിരുന്നു.

നല്ല ട്വിസ്റ്റാണ്. ഇതിലൂടെ "കുഞ്ഞൻ" എന്ന കഥാപാത്രം കഥയുടെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രമായി മാറുന്നു. എന്നാൽ ചാവേറുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രവിവരങ്ങൾ പരിമിതമായതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതവും പ്രവർത്തനങ്ങളും സാങ്കൽപ്പികമായി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ഉചിതം.

ഇതാ അടുത്ത രംഗം:

ആ ചാരൻ...

കുഞ്ഞൻ.

ആ സഭയിൽ ഇരുന്ന മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ അവൻ പട്ടുടുപ്പോ ആഭരണങ്ങളോ ധരിച്ചിരുന്നില്ല.

തീപ്പന്തങ്ങളിൽ എണ്ണ നിറയ്ക്കുന്ന സാധാരണ ഒരു ഭൃത്യന്റെ വേഷത്തിലായിരുന്നു അവൻ.

ആരും അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് രണ്ടാമതൊന്ന് നോക്കിയില്ല.

അതാണ് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ചോളരുടെ സൈനിക താവളങ്ങൾക്കെതിരെ നടത്തിയ രാത്രിയാക്രമണങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത ചാവേർ പോരാളിയായിരുന്നു കുഞ്ഞൻ. ഇരുട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുക, ശത്രുവിന്റെ പാളയത്തിൽ ആരും അറിയാതെ കടക്കുക, വിവരം ശേഖരിച്ച് ജീവനോടെ മടങ്ങുക—അതാണ് അവന്റെ കഴിവ്.

കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ യുദ്ധത്തിന് ശേഷം രാജാവ് തന്നെ അവനെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു:

> "വാൾ വീശുന്നവർ എനിക്ക് ധാരാളമുണ്ട്. പക്ഷേ കേൾക്കുകയും ഓർക്കുകയും ശരിയായ സമയത്ത് സത്യം പറയുകയും ചെയ്യുന്നവർ വളരെ കുറവാണ്."

അന്നുമുതൽ കുഞ്ഞൻ രാജാവിന്റെ രഹസ്യചാര ശൃംഖലയിലെ പ്രധാന അംഗമായി.

ആ രാത്രിയും അവൻ ഓരോ വാക്കും മനസ്സിൽ കുറിച്ചുവച്ചു.

ആര് രാജാവിനെ പിന്തുണച്ചു.

ആര് എതിർത്തു.

ആര് മൗനം പാലിച്ചു.

ചിലപ്പോൾ മൗനമാണ് ഏറ്റവും അപകടകരമായ പ്രഖ്യാപനമെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.

സഭ പിരിഞ്ഞപ്പോൾ മറ്റെല്ലാവരും കുതിരപ്പുറത്ത് കോട്ട വിട്ടിറങ്ങി.

കുഞ്ഞൻ മാത്രം പിന്നിലെ ചെറിയ കവാടത്തിലൂടെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ അരയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ഓലച്ചുരുൾ പുറത്തെടുത്തു.

ഒരു തീപ്പന്തത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അതിൽ ഏതാനും വാക്കുകൾ മാത്രം എഴുതി.

> "പ്രഭുക്കൾ ഒരുമിച്ചു നിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. രാജസഭയിൽ അവർ ഒറ്റക്കെട്ടായി വരും. ഇത് വെറും കൂടിക്കാഴ്ചയല്ല... അധികാരത്തിന്റെ പുതിയ സഖ്യം രൂപംകൊള്ളുന്നു."

ഓല ചുരുട്ടി രാജമുദ്രയില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ മുദ്രകൊണ്ട് കെട്ടിയ ശേഷം, കാട്ടുപാതയിലൂടെ മഹോദയപുരത്തേക്ക് അവൻ യാത്ര തിരിച്ചു.

അവനറിയാമായിരുന്നു—

പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ രാജാവിന്റെ കൈയിലെത്തുന്ന ഈ സന്ദേശം, ചേരമണ്ഡലത്തിന്റെ ഭാവിയെ തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചേക്കാമെന്ന്.

അദ്ധ്യായം 8 – കുഞ്ഞന്റെ പ്രതിജ്ഞ

മഹോദയപുരത്തേക്ക് കുതിര പായിക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞന്റെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.

അന്ന് അവൻ വെറും പതിനേഴുകാരനായിരുന്നു.

അവന്റെ ഗ്രാമം മലനാട്ടിലെ ഒരു ചെറിയ ദേശം.

അച്ഛൻ ഇരുമ്പ് പണിക്കാരൻ.

അമ്മ കൃഷിപ്പണിക്കാരി.

കുഞ്ഞന്റെ ലോകം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു.

എന്നാൽ അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ വലുതായിരുന്നു.

അവൻ വാൾ പഠിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.

രാജ്യത്തെ സേവിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.

പക്ഷേ ഗ്രാമത്തിലെ ചില സ്വാധീനമുള്ള പ്രഭുക്കളുടെ കണ്ണിൽ അവൻ ഒരു സാധാരണക്കാരൻ മാത്രമായിരുന്നു.

"വാൾ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ളതല്ല."

"ചിലർ ജനിക്കുന്നത് ഭരിക്കാനാണ്."

"ചിലർ ജനിക്കുന്നത് സേവിക്കാനാണ്."

ഈ വാക്കുകൾ കുഞ്ഞന്റെ മനസ്സിൽ മുറിവായി പതിഞ്ഞു.

അതിലും വലിയ മുറിവ് അവൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന മീനാക്ഷിക്ക് നേരെയുണ്ടായ അനീതിയായിരുന്നു.

അവൾക്ക് നീതി ലഭിച്ചില്ല.

ഗ്രാമത്തിൽ പലരും കണ്ടു.

പക്ഷേ ആരും സംസാരിച്ചില്ല.

കാരണം അധികാരത്തെ എതിർക്കാൻ അവർ ഭയപ്പെട്ടു.

അന്ന് രാത്രിയാണ് കുഞ്ഞൻ ഗ്രാമം വിട്ടത്.

അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു വാളുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരു പ്രതിജ്ഞ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

"അധികാരം ജനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആയുധമാകുന്നിടത്ത് ഞാൻ അതിനെ എതിർക്കും."

മാസങ്ങൾക്കുശേഷം അവൻ മഹോദയപുരത്തെത്തി.

ചേര രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിൽ ചേരാൻ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, സേനാധിപൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.

"എന്തിനാണ് സൈന്യത്തിൽ ചേരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?"

കുഞ്ഞൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

"പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ അല്ല."

"അനീതി വീണ്ടും ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ."

സേനാധിപൻ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.

ശേഷം തന്റെ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ചെറിയ വാൾ അഴിച്ച് കുഞ്ഞന്റെ കൈയിൽ നൽകി.

"വാൾ ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാം."

"പക്ഷേ ഓർക്കുക..."

"രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു പലപ്പോഴും അതിർത്തിക്ക് പുറത്തല്ല."

"അധികാരത്തെ സ്വന്തം സ്വത്തായി കരുതുന്ന മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലാണ്."

ആ ദിവസമാണ് കുഞ്ഞൻ ചേര രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിലെ ഒരു സാധാരണ പടയാളിയായത്.

വർഷങ്ങൾ കടന്നു.

അവൻ ചാവേർ സംഘത്തിലെ ഏറ്റവും ധീരനായ പോരാളികളിൽ ഒരാളായി.

പിന്നീട് രാജാവിന്റെ വിശ്വാസം നേടി രഹസ്യചാരനുമായി.

ഇന്ന്...

ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ തന്നെയായിരുന്നു അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചത്.

ഇത് ഒരു രാജാവിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമല്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.

അധികാരത്തിന്റെ പേരിൽ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഏത് ശക്തിക്കെതിരെയും നിലകൊള്ളേണ്ട പോരാട്ടമായിരുന്നു അത്.

അദ്ധ്യായം 9 – മഴയിൽ മായാത്ത ഓർമ്മ

മഹോദയപുരത്തേക്കുള്ള കാട്ടുവഴിയിലൂടെ കുഞ്ഞൻ കുതിരയെ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു.

മഴത്തുള്ളികൾ മുഖത്ത് വീണു.

ഓരോ തുള്ളിയും ഒരു പഴയ ഓർമ്മയെ ഉണർത്തി.

അവളുടെ പേര്...

മാധവി.

ഗ്രാമത്തിലെ അരയാലിൻ ചുവട്ടിൽ ആദ്യമായി അവളെ കണ്ട ദിവസം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതുപോലെ അവന് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.

"നീ എപ്പോഴും ഈ കാട്ടിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നത് എന്തിനാണ്?" അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചിരുന്നു.

"ഒരുനാൾ ഞാൻ വാൾ പഠിക്കും."

"രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിൽ ചേരും."

അവൾ ചിരിച്ചു.

"അപ്പോൾ എന്നെ മറക്കുമോ?"

"നിന്നെ മറന്നാൽ എന്റെ ജീവനെയും മറക്കേണ്ടിവരും."

അത് അവരുടെ അവസാന സന്തോഷദിനമായിരുന്നു.

കുറച്ച് ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം ഗ്രാമത്തിന്റെ അധികാരം കൈവശം വച്ചിരുന്ന ഒരു സ്വാധീനമുള്ള പ്രഭുവിന്റെ അനുയായികൾ മാധവിയുടെ ജീവിതം തകർത്തു.

നീതിക്കായി കുഞ്ഞൻ ഗ്രാമത്തിലെ മൂപ്പന്മാരുടെ മുമ്പിൽ നിന്നു.

ആരും അവന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കിയില്ല.

അധികാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ സത്യം തലകുനിച്ചു.

ആ രാത്രി മാധവി കുഞ്ഞന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു.

"ഇവിടെ നമുക്ക് നീതി കിട്ടില്ല."

അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ അവൾ ഗ്രാമം വിട്ടുപോയി.

അതിനുശേഷം കുഞ്ഞൻ അവളെ ഒരിക്കലും കണ്ടില്ല.

പക്ഷേ അവൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ മാത്രം അവന്റെ മനസ്സിൽ ജീവിച്ചു.

"അധികാരത്തിന് ഭയം ഇല്ലാത്തിടത്താണ് നീതി ജനിക്കുന്നത്."

അന്ന് കുഞ്ഞൻ തീരുമാനിച്ചു.

വ്യക്തിപരമായ പ്രതികാരത്തിനല്ല...

അനീതി വീണ്ടും ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനാണ് താൻ വാൾ എടുക്കുക.

അവന്റെ യാത്ര മഹോദയപുരത്തേക്കായിരുന്നു.

അവിടെ അവൻ ഒരു പടയാളിയായി.

പിന്നീട് ചാവേർ സംഘത്തിലെ ധീരനായി.

ഒടുവിൽ രാജാവിന്റെ വിശ്വസ്തനായ രഹസ്യചാരനായി.

കാട്ടിലൂടെ വീശിയ കാറ്റ് അവന്റെ ചിന്തകളെ മുറിച്ചുമാറ്റി.

ദൂരെയായി മഹോദയപുരത്തിന്റെ ഗോപുരങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങി.

കുഞ്ഞൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"മാധവി... നിനക്കുവേണ്ടി ഞാൻ പ്രതികാരം ചെയ്യില്ല."

"പക്ഷേ നിനക്കുണ്ടായ അനീതി മറ്റൊരാൾക്കും സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ അവസാന ശ്വാസം വരെ പോരാടും."

അവൻ കുതിരയുടെ കടിഞ്ഞാൺ മുറുകെ പിടിച്ചു.

മുന്നിൽ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു യുദ്ധമായിരുന്നു.

വാളുകളുടെ യുദ്ധമല്ല...

അധികാരത്തിന്റെ യുദ്ധം.